Over Ozair Hamid

Ozair Hamid is een liberaal conservatieve atheneumleerling die geïnteresseerd is in monetair beleid, macro-economische vraagstukken en maatschappelijke kwesties.

Artikel: Wilders’ veroordeling is terecht – maar niet wenselijk

Door Ozair Hamid

Dictatuur. Censuur. Ziek bestuur. Velen aan de rechterzijde van het politieke spectrum maken zich druk om de rechtszaak tegen Geert Wilders.  Wat echter vaak achterwege gelaten wordt door deze groep is het verschil tussen wenselijke wet- en regelgeving en geldende wet- en regelgeving, die geïmplementeerd is door de democratisch verkozen wetgever.

Dat in Nederland groepsbelediging en het aanzetten tot discriminatie strafbaar is, is eenvoudigweg een gegeven. Onder andere art. 137c Sr (groepsbelediging) en art. 137d Sr (aanzetten tot haat en discriminatie) verbieden de in het openbaar gedane uitspraak van Wilders omtrent Marokkanen. Dat Marokkanen geen ras zouden zijn, werd door de rechtbank van tafel geveegd; ras in een juridische kader is veelomvattender dan in biologisch-genetische en sociologische context. Dit blijkt uit onder andere art. 1 van het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie (IVUR) en internationale jurisprudentie.

Daarnaast is het evident dat Wilders zich “opzettelijk beledigend uitlaat over een groep mensen”. Door expliciet louter Marokkanen te benoemen heeft Wilders een hele bevolkingsgroep aangesproken, wat een collectief is. Door vervolgens te stellen dat zij minder rechten zouden hebben dan een andere bevolkingsgroep, is er overduidelijk sprake van groepsbelediging en aanzetten tot discriminatie.

De veroordeling is terecht, en het zou velen niet verbazen als Wilders in hoger beroep wederom wordt veroordeeld. De vraag of deze wetgeving wenselijk is, is echter een fundamentelere vraag die – terecht – niet in de rechtbank wordt behandeld.

Deze moet echter wel in de politiek en in de samenleving worden gevoerd, omdat de huidige wetgeving een te grote inbreuk maakt op de vrijheid van meningsuiting. Door niemand wordt betoogd dat de vrijheid van meningsuiting onbeperkt en onbegrensd moet zijn, aangezien dat kan leiden tot een influx van onder andere geweldszaken, maar op dit moment is deze vrijheid te gelimiteerd. De bedoeling van de vrijheid van meningsuiting is dat een bepaalde opvatting die geen inbreuk maakt op iemands leven, vrijheid of eigendom niet strafbaar gesteld moet kunnen worden. De huidige wetgeving voorziet daar niet in, door onder andere de aanwezigheid van art. 137c Sr en art. 137d Sr. Een wetswijziging is daarom noodzakelijk.

Maar tot die tijd geldt deze wet- en regelgeving, en hoort men zich daar aan te houden. Ook Geert Wilders. Zo niet, dan is een veroordeling gepast.

Het verwijderen van Zwarte Piet is niet catastrofaal

Geschreven door Ozair Hamid

Vorige week maakte Facebook bekend dat Zwarte Piet en Joodse karikaturen worden verboden op zowel Facebook als Instagram. De reactie van de aanhangers van Zwarte Piet op het besluit was overdreven gezien de discussie al grotendeels gevoerd is, alhoewel zij terecht stelden dat het curieus is dat een Amerikaanse multinational een universeel moreel kader schets voor volkeren met verschillende culturen.

De afgelopen jaren, en zeker de afgelopen maanden, is de steun voor Zwarte Piet significant gedaald; minder de helft van de Nederlandse bevolking staat achter de “traditionele Piet”. Steeds meer mensen zijn gaan inzien dat de kleur niet zozeer van belang is tijdens het vieren van dit kinderfeest. Immers, kinderen zelf ondervinden geen last van deze verandering, en ook verandert het geen elementair aspect van de viering. Dus waarom niet verwijderen als men daar aanstoot aan neemt?

Hoewel deze redenering zuiver is, lijkt nog steeds de achterban van onder andere PVV en Forum voor Democratie daar moeit mee te hebben. Zij stellen dat het een traditie is die in stand moet worden gehouden. Maar hoe kan men beroep doen op het feit dat het een nationale traditie zou zijn, wanneer de meerderheid van de bevolking daar niet van overtuigd is? Dat kan niet. Daarbij is een beroep op traditie ook geen geldige argumentatie, omdat het de noodzaak van die traditie niet aantoont. Als men bepaalde gebruiken en tradities niet los zou hebben gelaten, betogende dat het eenmaal de gang van zaken was, zouden zwarte mensen nog steeds slaven zijn en de Katholieke Kerk oppermachtig zijn. De onderbouwing is eenvoudigweg failliet.

Het is daarnaast ook nog irrationeel om te veronderstellen dat dit zal leiden tot grote maatschappelijke veranderingen, zoals sommigen betogen. Zal het verlies van Zwarte Piet betekenen dat Nederland ineens een zeer progressief immigratiebeleid zal implementeren, of zal het leiden tot nog meer soevereiniteitsoverdracht naar Brussel? Het is evident dat zulke posities niet houdbaar zijn, omdat er geen enkel bewijs voor is.

Waarom houden conservatieven dan zo redeloos vast aan deze ‘traditie’? Dat conservatieven dit zien als het fundamentele probleem in de maatschappij van vandaag de dag zegt veel over het hedendaagse conservatisme.


Volg mij op Twitter

Artikel: Europa heeft Amerika nodig

Ozair Hamid / DDS

Europa is aan het einde van de dag ook maar een middenklasse continent, met middelmatige groei. Een baken van vrijheid en vooruitgang zijn en blijven de Verenigde Staten – waar Europa van afhankelijk is en was.

Het Europese negatieve sentiment jegens de VS lijkt een toppunt te hebben bereikt. De nieuwe Amerikaanse opstelling tegenover internationale afspraken, zoals het Klimaatakkoord, wordt in Europa geridiculiseerd, en over het belang van een verenigd Europa wordt steeds vaker gesproken, gezien de VS ‘niet langer meer een goede bondgenoot is’. De duizenden militairen die terug naar de VS keren zou eenvoudigweg nóg een reden zijn om afscheid te nemen van de decennialange trans-Atlantische relatie. 

….lees verder

Artikel: De ondergang van de Republikeinse Partij

Ozair Hamid

De Amerikaanse Republikeinen verkeren in zwaar weer; de huidige Republikeinse president Donald Trump verliest haast in elke gerenommeerde peiling van zijn Democratische tegenkandidaat Joe Biden. Hoe is het mogelijk dat sleepy Joe, wiens mentale gezondheid door velen – terecht – wordt geridiculiseerd, het verliest van een kandidaat die de Amerikaanse economie liet floreren? Een analyse.

Sinds dag 1 van het presidentschap van Donald Trump wordt het de voormalige zakenman moeilijk gemaakt; een aantal uur na zijn inauguratie wordt in de media gespeculeerd over een mogelijke afzetting. Op datzelfde moment begint echter ook het tegenoffensief van prominente Republikeinse bestuurders: samen met senator Mitch McConnell werd een recordaantal federale rechters voor het leven benoemd. De Senaat werd in Amerikaanse media zelfs een “Machine voor Conservatieve Rechters” genoemd, waarmee Trump een eeuwige stempel heeft gedrukt in het Amerikaanse rechtssysteem. Tevens werd een historische belastingverlaging binnen 2 maanden aangenomen door het Huis, de Senaat en de president, die leidde tot een economische boom. Daarnaast werden 8 regulaties geschrapt voor elke nieuwe, geïntroduceerde regulatie. De partij vierde hoogtij, doordat zij domineerde in de wetgevende, de uitvoerende en de rechterlijke macht.

Eind 2018 kwam daar een einde aan, toen de Democraten het Huis van Afgevaardigden veroverden. Republikeinse initiatieven werden van tafel geveegd – op wetgevend vlak werden deze beleidsvoorstellen geparalyseerd door de nieuwe progressieven. En hier gebeurde iets vreemd: de Democraten beheersten de talking points. Het zorgsysteem, de Green New Deal en het recht op wapenbezit werden bediscussieerd en aangekaart, waardoor Republikeinen zich constant verweerden. Een voorstel van Republikeinen over nóg een belastingverlaging werd nauwelijks aangezwengeld, maar, in plaats daarvan, werd op Fox News verteld hoe slecht en hoe immoreel de plannen van de Democraten wel niet waren – het begin van het einde brak aan.

‘Standaard politiek’ is in zekere zin te vergelijken met tafeltennis; als partij x slaat, reageert partij y. Deze vorm van politiek bedrijven is echter niet wenselijk, omdat vaak gestreefd wordt naar een constante aanval, om zo de tegenpartij te overweldigen met populair beleid. De Republikeinen faalden hierin.

Maar op de lange termijn is dit niet zozeer het schadelijkste wat is aangedaan aan de partij die de slavernij afschafte. Zij faalde immers in een ander fundamenteel aspect van de politiek: het kunnen aanpassen aan demografische ontwikkelingen. De partij is nog steeds impopulair onder alle minderheidsgroepen, terwijl deze groep in 2045 al de meerderheid vormt binnen de Verenigde Staten. Een storm voor de Republikeinse Partij, die vooral blanke mannen van middelbare leeftijd aantrekt, voltrekt zich – al is voltrok zich accurater. Immers, deze trend begon al decennia geleden.

Wat kan de Republikeinse Partij betekenen voor de zwarte jongen die woont in een achterstandswijk in Chicago? Pas als die vraag is beantwoord, kan worden nagedacht over een volgende termijn van de Republikeinse president.

Volg mij op Twitter