Artikel: De massahysterie van Social Justice Warriors

Teun Voeten / TPO

Het woke virus woekert wereldwijd. In Nederland holt men van incident naar rel. Er wordt er nauwelijks over de ideologische basis van het woke gedachtengoed gesproken. En die is ook verwarrend. Social Justice Warriors zijn de fakkeldragers van de woke ideologie die op zijn beurt weer de publieksversie is van de zogenaamde Kritische Theorie. Die is ooit begonnen als marxistische georiënteerde maatschappijkritiek van de Frankfurter Schule. Met een scheut Frans postmodernisme heeft het de laatste decennia op de Amerikaanse universiteiten een enorme opmars gemaakt en is nu weer teruggewaaid naar Europa.

Woke verwijst naar de verrijzenis uit de duisternis, het ontwaken uit de sluimertoestand van het ‘verkeerde  bewustzijn’. Dit is weer een centraal idee uit het Marxisme. De woke ideologie is een mengeling van neo-Marxisme en postmodernisme, maar dan op steroïden. Volgens het gematigde postmodernisme  zijn waarheid en objectiviteit problematische begrippen omdat ieder mens de zaken vanuit zijn perspectief ziet. Dit is op zich waar, maar natuurlijk stemmen bepaalde uitspraken meer overeen met de werkelijkheid dan anderen. In de het woke denken gaat men een flinke stap verder. Objectiviteit is radicaal afgeschaft. Alle kennis is relatief. Natuurwetenschappelijk uitspraken zijn nooit objectief, omdat ze verschillen in macht vertegenwoordigen. Het streven naar waarheid is zelfs fout omdat het een uitdrukking is van een machtsrelatie.

….lees verder

Artikel: Ik kniel voor niemand

Ronald Buijt / Elsevier

Oud-fractieleider en -campagneleider van Leefbaar Rotterdam Ronald Buijt weigert zich aan te laten praten dat hij geen problemen heeft dankzij zijn ‘white privilege’. In een ingezonden opinie legt hij uit waarom hij het compleet ridicuul is om de blanke Nederlanders van dit moment het slavernijverleden voor de voeten te gooien, laat staan dat zij zouden moeten knielen.

Mijn opa is in 1903 in Sliedrecht geboren. Op zijn twaalfde moest hij van zijn moeder van school af. Zijn vader was overleden en hij en zijn broers moesten werken om geld te verdienen. Ze waren straatarm. Net als de helft van Nederland verkommerde de familie van mijn opa in krotten en kelders.

Op zijn veertiende voer hij als ketelbinkie de wereld over. In 1921 kwam de hele familie zonder één cent op zak lopend naar Rotterdam-Zuid, wanhopig op zoek naar werk en eten. Mijn oma is daar in een gezin van acht kinderen geboren in de Afrikaanderwijk, eveneens in diepe armoede.

….lees verder

Angry protesters