Artikel: De ondergang van de Republikeinse Partij

Ozair Hamid

De Amerikaanse Republikeinen verkeren in zwaar weer; de huidige Republikeinse president Donald Trump verliest haast in elke gerenommeerde peiling van zijn Democratische tegenkandidaat Joe Biden. Hoe is het mogelijk dat sleepy Joe, wiens mentale gezondheid door velen – terecht – wordt geridiculiseerd, het verliest van een kandidaat die de Amerikaanse economie liet floreren? Een analyse.

Sinds dag 1 van het presidentschap van Donald Trump wordt het de voormalige zakenman moeilijk gemaakt; een aantal uur na zijn inauguratie wordt in de media gespeculeerd over een mogelijke afzetting. Op datzelfde moment begint echter ook het tegenoffensief van prominente Republikeinse bestuurders: samen met senator Mitch McConnell werd een recordaantal federale rechters voor het leven benoemd. De Senaat werd in Amerikaanse media zelfs een “Machine voor Conservatieve Rechters” genoemd, waarmee Trump een eeuwige stempel heeft gedrukt in het Amerikaanse rechtssysteem. Tevens werd een historische belastingverlaging binnen 2 maanden aangenomen door het Huis, de Senaat en de president, die leidde tot een economische boom. Daarnaast werden 8 regulaties geschrapt voor elke nieuwe, geïntroduceerde regulatie. De partij vierde hoogtij, doordat zij domineerde in de wetgevende, de uitvoerende en de rechterlijke macht.

Eind 2018 kwam daar een einde aan, toen de Democraten het Huis van Afgevaardigden veroverden. Republikeinse initiatieven werden van tafel geveegd – op wetgevend vlak werden deze beleidsvoorstellen geparalyseerd door de nieuwe progressieven. En hier gebeurde iets vreemd: de Democraten beheersten de talking points. Het zorgsysteem, de Green New Deal en het recht op wapenbezit werden bediscussieerd en aangekaart, waardoor Republikeinen zich constant verweerden. Een voorstel van Republikeinen over nóg een belastingverlaging werd nauwelijks aangezwengeld, maar, in plaats daarvan, werd op Fox News verteld hoe slecht en hoe immoreel de plannen van de Democraten wel niet waren – het begin van het einde brak aan.

‘Standaard politiek’ is in zekere zin te vergelijken met tafeltennis; als partij x slaat, reageert partij y. Deze vorm van politiek bedrijven is echter niet wenselijk, omdat vaak gestreefd wordt naar een constante aanval, om zo de tegenpartij te overweldigen met populair beleid. De Republikeinen faalden hierin.

Maar op de lange termijn is dit niet zozeer het schadelijkste wat is aangedaan aan de partij die de slavernij afschafte. Zij faalde immers in een ander fundamenteel aspect van de politiek: het kunnen aanpassen aan demografische ontwikkelingen. De partij is nog steeds impopulair onder alle minderheidsgroepen, terwijl deze groep in 2045 al de meerderheid vormt binnen de Verenigde Staten. Een storm voor de Republikeinse Partij, die vooral blanke mannen van middelbare leeftijd aantrekt, voltrekt zich – al is voltrok zich accurater. Immers, deze trend begon al decennia geleden.

Wat kan de Republikeinse Partij betekenen voor de zwarte jongen die woont in een achterstandswijk in Chicago? Pas als die vraag is beantwoord, kan worden nagedacht over een volgende termijn van de Republikeinse president.

Volg mij op Twitter

Artikel: Wie wint de Amerikaanse senaat?

Joris Canoy / Sargasso

ANALYSE – Dat de Democraten het Huis van Afgevaardigden winnen in deze Midterm-verkiezingen wordt steeds waarschijnlijker. In de Senaat maken zij veel minder kans op een overwinning. Maar zijn ze ook kansloos?

Op 6 November is het zover, mijn metaforisch voetbalspel vindt plaats. Het blauwe team wordt in de verdediging gedrukt terwijl het rode team de ene na de andere kans heeft. Voor blauw lijkt verlies onafwendbaar. Maar wie weet houdt blauw stand en scoort in de blessuretijd met een listig countertje.

Dit is de situatie die zich afspeelt in de Senaatsverkiezingen van 2018. De Amerikaanse Senaat bestaat uit 100 leden, elk van de 50 staten kiest 2 senatoren. Elke twee jaar wordt een derde van de Senaatszetels gekozen. Een individuele Senator heeft daarmee een termijn van zes jaar.

Van de 35 Senaatszetels die dit jaar gekozen worden, zijn slechts 9 in Republikeinse handen.  Als de Democraten een meerderheid willen halen in de Senaat moeten zij al hun 26 zetels winnen plus twee Republikeinse zetels. Bij het verlies van zetels moeten de Democraten meer Republikeinse zetels winnen. Met andere woorden: om de status-quo te behouden hoeven Republikeinen slechts die 9 zetels te verdedigen.

….lees verder

figuur-1-324x19305